Een jaar later in Deventer

Twee weken terug op 9 maart was ik als spreker gevraagd door het Parkinson Café Deventer. Mijn verhaal over omgaan met parkinson. Het was een tijd geleden dat ik mijn verhaal gedeeld heb. Ik was benieuwd hoe het nu zou zijn. Het was de eerste keer dat ik er voor koos met het openbaar vervoer te gaan. Ik ervaar grotere afstanden autorijden als belastend voor mijn nek en schouders en dat maakt in combinatie met mijn toegenomen beweeglijkheid dat ik dat niet meer doe. En ik moet zeggen de trein is best plezierig. Wel merk ik, parkinson, dat ik lichte stress ervaar bij overstappen en als het reisplan veranderd.

De afgelopen twee jaar ben ik bij meerdere café’s overal in het land geweest. Den Haag, Dordrecht, Hoorn en zo kan ik nog even doorgaan en toch was dit mijn eerste presentatie na mijn presentatie over stress op wereldparkinsondag (zie wereldparkinsondag). en daar waar ik het een jaar geleden al confronterend vond om te zien hoe beweeglijk ik was, was dat het afgelopen jaar sterk toegenomen en had het ook invloed op mijn spraak, met name in gezelschap. Zou het nog lukken. Als je dan een uur voor aanvang aanwezig bent heb je best veel tijd om stress te creëren en dat deed ik ook. Zou ik wel uit mijn woorden komen? Hoe wordt mijn beweeglijkheid ervaren en meer van dat soort gedachten gingen door mij heen. Dat werkte niet ontspannend: de spanning nam toe en ook mijn beweeglijkheid. Nog een half uur tot ik mocht. Die extra beweeglijkheid leidde in eerste instantie tot meer negatieve gedachten en spanning tot ik op de gedachte kwam om bij aanvang van mijn verhaal gewoon aan te geven hoe het een jaar later zou gaan. Die gedachte gaf rust: gewoon benoemen. Dat had ik vaker gedaan en met succes. Een minuut of tien voor mijn presentatie kwamen er ook nog drie bekenden binnen en dat vond ik leuk.

Het was tijd en ik begon en net als een jaar eerder op wereldparkinsondag hielp het benoemen wat mij bezig hield en toen de eerste lach door de zaal ging kon ik er van genieten en het was goed om weer een keer in het mooie Deventer te zijn.

Het is lente. Geniet er van .

Groet,

Kees

3 thoughts on “Een jaar later in Deventer

  1. Arno

    maart 24, 2016 at 12:13pm

    Hallo, Vanmiddag geef ik nogmaals de presentatie “Heb ik Parkinson of heeft Parkinson mij”
    in een Café. Bij mij bouwt de stress zich langzaam op. Wat bij mij helpt is in de ochtend een dansles volgen bij Care to Dance?.Door de samenhorigheid en oefeningen op leuke muziek word ik rustig en krijg ik van het collectief een boost aan energie. De stress mindert en verdijnt net als bij jou na de eerste (glim)lach van het publiek. Ik kijk er nu weer naar uit.

  2. Arno

    maart 24, 2016 at 12:13pm

    Hallo, Vanmiddag geef ik nogmaals de presentatie “Heb ik Parkinson of heeft Parkinson mij”
    in een Café. Bij mij bouwt de stress zich langzaam op. Wat bij mij helpt is in de ochtend een dansles volgen bij Care to Dance?.Door de samenhorigheid en oefeningen op leuke muziek word ik rustig en krijg ik van het collectief een boost aan energie. De stress mindert en verdijnt net als bij jou na de eerste (glim)lach van het publiek. Ik kijk er nu weer naar uit.

Geef een reactie