Acceptatie?

Kees_Vermunt_klGoedemorgen,

Morgen weer naar de neuroloog. Een moment van bezinning: hoe gaat het nu met mij? Als ik terugkijk naar december 2008, de 18e om precies te zijn, het moment van de diagnose, en hoe het me sindsdien is vergaan dan is er veel veranderd in mijn leven en toch ook weer niet. De eerste gedachte toen was “kan ik mijn kinderen (toen 6 en 8) de begeleiding geven die ze nodig hebben?”. Een confronterende gedachte en wat kom je dan veel tegen op internet. Geruststellend? Nee.

Bijna een jaar later was ik voor het eerst op een ledenvergadering van de Parkinson Vereniging. Een blik in de toekomst. Geruststellend? Nee.

Een paar jaar later naar aanleiding van een minder fysieke belastbaarheid en een verhoogde stressgevoeligheid zat ik in de WIA. Dat gaat snel. Hoe nu verder? Wat zoek in mijn dagelijkse bezigheden? Ik vind het leuk om samen met andere mensen te werken aan iets wat ik maatschappelijk relevant vind. Enige invloed op het resultaat maakt het voor mij compleet. Vanuit de WIA ben ik als zzp-er op een bescheiden manier inzetbaar als adviseur, coach en trainer. De eerste vooral op mijn oude werkterrein (handhaving milieu)wet- en regelgeving. De laatste twee steeds meer rond het thema “Omgaan met chronische ziekte”. Ook ben ik actief als vrijwilliger binnen de Parkinson Vereniging. Vaak leuk om te doe. Wat ik wel merk is dat veel bezig zijn met parkinson mij meer belast dan gewone activiteiten. Zoeken naar evenwicht.

Wat ik merk als ik over morgen nadenk is dat ik de invloed van parkinson op mijn leven op dit moment goed kan besturen. Mijn huidige medicatie geeft me voldoende ruimte en ja soms moet ik een dag laten schieten om mijn energievoorraad op peil te houden. Parkinson geaccepteerd? Misschien. Het leven geaccepteerd? Ja zeker!

Maak er een mooie dag van.

 

Groet,

Kees

One thought on “Acceptatie?

  1. Herman

    november 17, 2015 at 6:49pm

    Op 13 september 2015 kregen wij het bericht dat mijn broer Kees Kervel op 46 jarige leeftijd was overleden. Met Parkinson is de emotie, anders dan voordat ik ziek werd. De tranen die uit mijn ogen kwamen waren als regen. Ik kon niet goed functioneren. Op de begraafplaats was ik niet meer in staat om te lopen, ik werd door mijn jongste dochter met een rolstoel verplaatst. Achteraf heeft het me veel opgeleverd.
    Zijn ex weer gesproken. Tineke gesproken alle ruzie opgelost. Martine gesproken opnieuw contact. Ende acceptatie dat Kees verlost is van zijn lijden Ik kan nu echt zeggen. Kees we hebben geaccepteerd dat je er niet meer bent

Geef een reactie